son görüş...

"İnsanın sevdiği birini son kez görmesinden daha kötü olan tek şey; 

Onu son kez gördüğünü biliyor olmasıdır".

[P. Auster]

seni....

seni bir "anı" olsun diye sevmedim... 

seni bir "an" sevmedim...

ömürlüktün yüreğimde... 

ama sen söndün içimde...

kendini mum bilip... 

gelsen....

Hep sustum, 

Hep yandım, hep ağladım sen yokken. 

Bir gelsen, 

Yangınlardan alsan beni, 

Bir gelsen, 

Dünyalarımdan alsan beni, 

Bir gelsen, 

Şafaksız gecelerden alsan beni, 

Ama ne zaman gelsen, 

Akşam kızılı gözlerimle bulacaksın beni. 

gittin....

Gittin...

Nereye gittiğin önemli değildi.

Binlerce kilometre uzaklarda dahi olsan,

iki metre ötemde de fark etmiyordu.

Artık yoktun ve asıl bu düşünce beni felç ediyordu.

Kurtulmalıydım senden,

bu yokluğun duygusundan kurtulmalıydım.

Kurtulamadım...

Gittin...

unutulanların arasına katılmalıydın.

Anıları bir sandığa koyup hayatı

bir yerinden yakalamalıydım.

Bu aşk noktalanmalıydı,

bu sevdadan vazgeçmeliydim.

Yapamadım...

Gittin...

bir okyanusun ortasında,

tek küreği kaybolmuş

sandalda dev dalgalarla boğuşan bir denizciyim artık.

Bil ki; Sevmekten vazgeçmedim seni,

bil ki seninle birlikte sevdanı da taşıyacağım yüreğimde.

BİL Kİ

SENİ...

UNUTAMADIM

YAŞAR KEMAL -GİTTİN

geçmiş...

“Gayet iyi biliyordu ki, hüzün denilen şey tıpkı siyah, dalgalı bir saç teline benziyordu. Hüzün, kopardıkça çoğalıyor, çoğaldıkça arsızlaşıyordu.“

“Ve geçmişi sıla belleyenler ömür boyu gurbette yaşamaya mahkum olduklarına göre, ya hafızayı hatıralşardan uzaklaştırmak lazımdı, ya da hatıraları ait oldukları zamandan. Aksi takdirde, acıtırdı geçmiş; boş yere yaralanırdı insan.“

zincir....

Ömrünüzdeki sayılı günlerden bir tekini yaşanmamış sayalım... 

Kaderinizin akışı kim bilir ne kadar farklı olurdu? 

Bu satırları okurken bir an durun, 

yaşamanızı saran o uzun zinciri düşünün... 

İster demirden olsun, ister altından, ister dikenden olsun... 

o sayılı günlerden birini yaşamayıp da ilk halkası meydana gelmeseydi, 

bu zincir belki de hiç örülmezdi.

keşke..... ilk halka olmasaydı....

masal...

Bana bi masal anlattın..

Ben o masalda yaşamaya başladım..

Masallar mutlu sonla biter ya, peki son sayfasını neden yırttın..? 

Sonu hiç gelmeyecek bi masalmı yaşattığını sandın..

Yoksa masalımıza hiçbir sonumu yakıştıramadın..? 

Peki yırttığın sayfayı neden yıllarca başka kitapların arasında sakladın..

Parmak uçlarım hala sen kokuyorken beni bi parça kağıtmı sarsacak sandın..

Sen ne yaşattıysan ben onu yaşadım...

beni anlardınız...

‎"Yeter, aklından çıkar artık onu" diyor kimileri. 

"Siz de aklınızla değil de, yüreğinizle sevseydiniz anlardınız beni".

Beceriksiz...

Kabuğunu koparmadan                

ne bir elmayı soyabildim

ne de iyileştirebildim bir yaramı 

ama karşıma çıkınca 

kızmadım hiç elma kurduna 

bendim çünkü bıçağı saplayan

onun yurduna 

Şair diyorlar benim için 

bilmiyorum oysa 

her şiire konmalı mı uyak 

her yere nedense 

konamıyor teyyare

hay dilimi 

arı türkçe soksun; uçak 

Kaptan olmak isterdim 

aynanın karşısında 

eski bir sinema yıldızı 

gibi ağlayan 

İstanbul`un hatlarında

bir fırça hafifliğiyle gidip

gelen vapurlara 

Eskimo bir şair dokunuyor omuzuma 

ve Kız Kulesi`ni göstererek 

bırak artık diyor üzülmeyi 

yedi tepeli bu şehirde 

şiir okunacak tek yer 

elbette denizin ortasındaki

şu küçük buz dağı 

Terzi olsa da babam 

sökük dikmesini beceremem 

beni yalnızca sen anlarsın 

iğnenin deliğinden geçsin

diye ipliklerin 

bir anlık ıslatıldığı dudaklara 

takılıp kalan annem 

Sunay Akın 

yürekle bakmak...

"Senin oradaki insanlar," dedi Küçük Prens,

"Bir bahçenin içinde binlerce gül yetiştiriyorlar ama yine de aradıklarını bulamıyorlar.

Aslında aradıkları tek bir gülde, ya da bir damla suda bulunabilir.

Ama kördür gözler.

İnsan ancak yüreğiyle baktığı zaman gerçekleri görebilir."

\\ Küçük Prens

SENİN OLMADIĞIN YERDE

Adına aşk koyduğun o büyük boşluğa        

ben koca bir hayat sığdırdım...

Beni sevmemene isyan edip kaçmak,

sende aradıklarımı hayatla doldurmaya çalışmak,

ruhumun en büyük yanılgısıydı...

Hayat bana en acımasız yüzünü

sevgini inkar ettiğim zamanlarda gösterdi...

Ve şimdi asıl olmam gereken yerde,

hayata başladığım yerde,

kalbindeyim...

Vazgeçilmez oluşunun sırrı bu işte:

Senin olmadığın yerde ne olduğunu biliyorum...

Cezmi Ersöz..

Ne Günlermiş...

Ne günlermiş ne günlermiş

Yıldızlar mehtap çamlar altında
Ne günlermiş ne günlermiş
Gelip geçmiş!
Vapurlar değil Boğaz'dan geçen;
Boğaz'dan yalılar geçiyor
Toplamış buralardan eteklerini...
Dairesine çekilen bir saraylı gibi
Yalılar gelmiyen alemlerine gidiyor
Bırakıp bu sessiz gecelerini.
Deniz kenarında denizsiz kalmış yalılar.
Ortaklığı ayrılmış kıt'aların
Anadolu günden güne Rumeli'ye küsmüş...
Bugün biz değiliz bakan yalılara;
Yalılar boynu eğik bize bakıyor
Biz değiliz sarkan hatıralara..
Göğüs gererek dalgalara
Yalılar bir hayal için denize sarkıyor
Yalılar bize bakıyor denize bakıyor.
Ne günlermiş ne günlermiş
Yıldızlar mehtap çamlar altında
Ne günlermiş ne günlermiş
Gelip geçmiş!
Özdemir ASAF...
 

İstanbul'u Dinliyorum..

İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı

Önce hafiften bir rüzgar esiyor

Yavaş yavaş sallanıyor

Yapraklar, ağaçlarda;

Uzaklarda, çok uzaklarda,

Sucuların hiç durmayan çıngırakları

İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı

İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı

Kuşlar geçiyor, derken

Yükseklerden, sürü sürü, çığlık çığlık.

Ağlar çekiliyor dalyanlarda

Bir kadının suya değiyor ayakları

İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı

İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı

Serin serin Kapalıçarsı

Cıvıl cıvıl Mahmutpaşa

Güvercin dolu avlular

Çekiç sesleri geliyor doklardan

Güzelim bahar rüzgarında ter kokuları

İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı

İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı

Başımda eski alemlerin sarhoşluğu

Los kayıkhaneleriyle bir yalı

Dinmiş lodosların uğultusu içinde

İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı

İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı

Bir yosma geçiyor kaldırımdan

Küfürler, şarkılar, türküler, laf atmalar.

Bir şey düşüyor elinden yere

Bir gül olmalı

İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı

İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı

Bir kuş çırpınıyor eteklerinde

Alnın sıcak mı, değil mi, biliyorum

Dudakların ıslak mı, değil mi, biliyorum

Beyaz bir ay doğuyor fıstıkların arkasından

Kalbinin vurusundan anlıyorum
İstanbul'u dinliyorum.

Orhan Veli KAnık..

Aşka ve Terke Dair..

Bazen öyle bir ilişkiye tutulursunuz ki, ne sevebilir, ne terk edebilirsiniz. 
Kör kütük bağlanmışsınızdır aslında... 
En güzel yıllarınızın, acı tatlı hatıralarınızın ortağıdır; iç çekişmelerinizin müsebbibi, yazılarınızın ilhamı, sohbetlerinizin konusudur. 
Gözyaşlarınızda, bilinçaltınızda, kahkahanızdadır. Korkunca saklandığınız bir sığınak, coşunca öptüğünüz bir bayrak... 
Sevdanız riyasız, çıkarsız, karşılıksızdır. Sınırsız ve nihayetsiz; 
"Ölmek var, dönmek yok"tur. 

Lakin gün gelir anlarsınız; içten içe bir şeylerin kanadığını... 
Tutkulu sevdaların gizli hançerleri başlar parıldamaya... Şurasından, burasından eleştirmeye koyulursunuz: 
"Şöyle görünse, öyle demese, değişse biraz ya da eskisi gibi olsa..." 
Başkalarını örnek göstermeye, "Bak onlar nasıl yaşıyor" demeye başlarsınız. 
Hem birlikte yaşayıp, hem özgür olmanın yollarını ararsınız. Aşkınızın gözü kör değildir artık, yanlışını görür düzeltmek istersiniz. "Eskiden böyle miydi ya.." diye başlayan sohbetlerde açılır eleştirinin kapısı; açıldıkça, bastırılmış itirazlar yükselir bilinçaltından... 
Böyle süremeyeceğini bilirsiniz. Değişsin istersiniz. 
O, sevgisizliğinize yorar bunu... İhanete sayar. Tutkulu ilişkilerde ihanetin bedeli ölümdür. 
"Ya sev böyle ya da terket" diye gürler... 

Bir zamanlar bir gülücüğüyle alacakaranlığı ışıtan o rüya, bir kabusa dönüşür birden... Kapatır gönlünün kapılarını, yasaklar kendini size... Hoyrattır, bakmaz yüzünüze... 
Zehir akar dilinden, konuşturmaz, suçlar, yargılar mahkum eder. 
Mühürler dudaklarınızı, yırtar atar yazdıklarınızı, siler sizi defterden... 
"İyiliğin içindi hepsi, seni sevdiğim için..." dersiniz, dinletemezsiniz. Ayrılırsanız yaşamayacağınızı bilirsiniz, lakin böyle de sevemezsiniz. 
İhanetten kırılmşıtır kaleminiz; severek, terk edersiniz... 

"Madem öyle..."nin çağı başlar ondan sonra... 
Madem ki siz böylesine tutkunken, o hep başkalarını seçmiştir, madem ki kıymetinizi bilmemiştir, o halde "günah sizden gitmiştir". 
Lanet ederek bu karşılıksız aşka, çekip gitmeleri denersiniz. 
Aşkın göçmenlik çağı başlar böylece... 
Daha özgür olacağınız limanlara demirlerseniz bir süre... Ne var ki unutamaz, uzaktan uzağa izlersiniz olup biteni... Etrafı bir sürü uğursuzla dolmuş, kurda kuşa yem olmuştur. Deli kanlılar, eli kanlılar, uğruna ölenler, sırtına binenler sarmıştır çevresini... 
Gurur duyar onlarla, koynunda besler, gözünü oysunlar diye... 
Uğruna kan dökenleri sever, yoluna gül dökenlerden fazla... 
"Bana ne... kendi seçimi" diye omuz silkmeye çabalarsınız bir süre... 
Ama sonra... ansızın kulağımıza çalınan bir şarkı ya da kapı aralığından süzülüp gelen bir koku, hatırlatır onu yeniden... 
Yaban ellerde, başka kollarda ondan bahseder ağlarsınız. Kokusunu özlersiniz; türküsünü söylemeyi, şarkısını dinlemeyi, yemeğini yemeyi, elinden bir kadeh rakı içmeyi... 
Karşı nehrin kenarından hasret şiirleri haykırırsınız, sular kulağına fısıldasın diye... 
Dönüp "Seni hala seviyorum" diye bağırmak geçer içinizden... 
Dönemezsiniz. 
Göremedikçe bağlanır, uzaklaştıkça yakınlaşırsınız. 

Anlarsınız ki bir çaresiz aşktır bu, ne onunla olur, ne onsuz... 
Hem kollarında ölmek, kucağına gömülmek arzusu, hem "Ne olacak sonunda" kuşkusu... 
Böyle sevemezsiniz, terk de edemezsiniz. 
Sürünür gidersiniz. 

Can DÜNDAR