hatırlama...

Ne zaman elime bir kalem alsam,
Sana seslenmek geliyor içimden.
Güzelliğini hatırlıyorum bir yaz günü, 
Yine gemiler geçiyor uzaklardan,
Biz yosun kokulu rıhtımlarda el ele,
Şehirlerden İstanbul, aylardan temmuz.
Ne zaman elime bir kalem alsam, 
Geçmişi seninle yeniden yaşıyoruz.
Ne zaman elime bir kitap alsam, 
Hep seni okuyorum, inanır mısın?
İstiyorum seni anlatmalı bütün romanlar,
Sevilen kadın hep sen olmalısın.
Ne zaman elime bir kibrit alsam, 
Yine İstanbul'u yakmak geçiyor aklımdan, 
Bu sensiz sokakları, bu evleri,
Bu plajları, bu denizleri,
Sensiz kaldığım bu şehri tüm yakasım geliyor.
Yine alev alev bir İstanbul düşünüyorum
Ve çaresiz yaktığım bütün sigaraların
Dumanlarında seni görüyorum.
Ne zaman elime bir fırça alsam,
Yüzünü çiziyorum kapılara, duvarlara,
Bir bir hatırlıyorum bütün hatlarını,
Gözlerini, dudaklarını, saçlarını.
Baktığım her yere gölgen düşüyor,
Dokunduğum herşeyde senin sıcaklığın,
Sonra dağlar, denizler giriyor aramıza,
Gitgide büyüyor uzaklığın.
Ne zaman elime bir kadeh alsam,
Delicesine sarhoş olmak istiyorum.
İçkiler seni hatırlatıyor yine,
Kırıyorum birbiri ardınca kadehleri.
Artık hiç birşey kar etmez biliyorum,
Ne dost, ne içki, ne aşk, ne kadın,
Gözlerimde yıllardır eşsiz olan,
Değişmeyen bir sen varsın.
Ne zaman elime bir ayna alsam,
Gözlerimden korkuyorum, bakışlarımdan,
Bu seni unutamayan benden korkuyorum.
Uçurum çizgiler, kara gölgeler,
Bir sonun belirtileri yüzümde yer yer,
Karşımdaki yüz sefil bir akşam, 
Hep sana sesleniyorum, duyuyor musun?
Ne zaman elime bir kağıt alsam... 

 Ümit Yaşar Oğuzcan 

İstanbul İçin...

                  

  imkansız şey
Şiir yazmak
;
Ve yazmamak
Aşıksan eğer,
Aylardan Nisansa.
Arzular ve Hatıralar
Arzular başka şey,
Hatıralar başka.
şehirde,
Söyle nasıl yaşa
Güneşi görmeyen 
şnır?


Böcekler

Düşünme
Arzu et sade!
Bak böcekler de öyle yapıyor.
Davet
Bekliyorum
Öyle bir havada gel ki,
VAZGEÇMEK MÜMKÜN OLMASIN...





Orhan Veli Kanık 

şimdi...

Sevgililer;

Şimdi birleşmenin, bir olmanın, birbiri ile anlaşmayı öğrenmenin, birbirini anlamanın, tanımanın vaktidir. Bu da öyle kendi kendine oluvermez. Bu size bağlıdır, birbirinizi o kadar çok sevmelisiniz ki, iç aleminizde neler olup bittiğini ve zahiri olanın altında, gerçekten mühim olanı bulmayı ve anlamayı gerçekten isteyesiniz.

Sizi birleştiren işler ve bütün şeyler üzerinde konsantre olmayı ayrılığa ve ahenksizliğe yol açan her şeyden kaçmayı öğrenin, bir ruhun içindeki en iyiyi görebilmeyi gerçekten özlerseniz, onu elbette bulacaksınız. Oraya varmak sabır, sebat ve gayreti gerektirebilir, fakat bulunmaya değer olan herhangi şey zaten sabır ve zaman gerektirir, öyle ise onu bulabilmeniz için kendinizi bir kenara koyun, bunu yapabilmek için, alıştığınız yolun dışına çıkın. Bu hiçbirinizin pek o kadar kolay bulamayacağınız bir şeydir. Alışkın olduğunuz rutin’in dışına çıkmak ve bir başkası uğruna gerçek bir gayret sarf etmeye mecbur olmak hoşunuza gitmez, ama işte O’nun sizden istediği şey budur.

Birbirinize karşı çok daha büyük bir hassasiyet geliştirmeniz ve birbirinizi asla “Olsa da olur, olmasa da” tarzında düşünmemeniz lazım. Böyle bir düşünceye kapılmak çok kolaydır ve bu, bir ruhtaki bütün sevinci ve spontaneliği öldürür. Sevilmediğiniz, övülmediğiniz ve öylesine önemsenmezlik gördüğünüz zaman, içinizi nasıl ölü gibi hissettiğinizi hepiniz bilirsiniz. Bir bitki büyüyebilmek, güzelliğini ve mükemmelliğini ortaya koyabilmek için sevgiye muhtaçtır. Her biriniz, yaptığınız iş her ne olursa olsun, yapabileceğinizin en iyisini ortaya koyabilmenize yardım edecek sevgiye ve takdire muhtaçsınız. Bu demek, durmadan birbirinizin sırtını sıvazlayarak, birbirinizin en iyi kişiler olduğunuzu birbirinize söyleyip durmanız demek değildir. Övgü, kalbin derinliklerinden gelmelidir. Ancak o zaman gerçekten hissedilebilir ve hedefini bulur ve harikalar yaratabilir.

Sevgililer; birlikte geçirdiğiniz bu zamanların, belirli bir sebep ve maksat için size verildiğini hatırlayarak, bundan azami istifade etmeye çalışın ki, birbirinizi gerçekten tanıyabilesiniz ve hiçbir sonuca varmadan boşuna gün geçirmeyesiniz. Çoğunuz işte bunu yapıyorsunuz. Siz, sadece durumu idare etmek istiyorsunuz, bir kilometre fazladan yol kat edip, kendinizi şu veya bu şekilde ortaya koymakta isteksiz gösteriyorsunuz. Kendinizi ele alın ve bunu hemen şimdi yapın. Birliğe ulaşmak, ahenkleşmek ve birbirinizi anlamak için size verilmiş bu kıymetli zamanı kullanın ki ilerde, sizden sevgi ve ihtimam bekleyecek pek çok kişi yüzünden birbirinize ayıracak zaman bulamayacağınız gelecek günlerde pişmanlık duymayasınız. Şimdi bunun zamanıdır. Şimdi.

Eileen Caddy

kader...

"hayatımızın bellir bir anında yaşamımızın denetimini elimizden kaçırırız 

ve 

bunun sonucu olarak hayatımızın denetimi yazgının eline geçer.

Dünyanın en büyük yalanı budur."

kaderim böyleymiş....ne kadar kolay...

YaLnIzLıK

Yalnızlık yorar insanı... 

Etrafındaki herşeyin farkına varırsın...

Üzerinde yemek yenen masanın

Yaşanmışlığın bütün izlerini taşıyan sandalyelerin

Ne zaman aldığını hatırlarsın birden...

Tavanın köşesindeki örümcek ağını farkedersin

Bir şeyin ağa takılıp kalmasına takılır gözlerin

Buzdolabındaki son yemeğin ne kadar da büyük bir nimet olduğunu bilirsin

Tüpün birden bire bitebileceğini öğrenirsin

Yalnızlık yorar insanı...

Gece yıldızlar seni çağırır gökyüzüne

Ayın üzerindeki karartıları görürsün

En hafif sesde irkilir

Odaya vuran gölgelerden oyuncaklar yaparsın

Açmamaya karar verdiğin telefon ısrarla çalar

Yalnızlık yorar insanı...

Her zaman ki alışkanlıklar meğer ne kadar da sıkıcıymış

Farkına varırsın

Karşı daire de oturan komşuların varmış

Selam verirsin

Kütüphane de okunacak ne çok kitap varmış

Yeniden okumaya başlarsın

Balkona konan kuşları görür ekmek atarsın

Giysiler ütüsüzde giyilirmiş,giyer sokağa çıkarsın

Parkın otları kurumuş,görür üzülürsün

İnsanı yorar yalnızlık...

Zamanın farkına varırsın

Akşam bir türlü olmaz

Daha dünkü çocuk olduğun düşer aklına

Hergün yeni baştan kurduğun hayallerin

İnsanı yorar yalnızlık...

Kendinin farkına varırsın

Ne kadar çok şeye sinirlendiğini düşünürsün

Artık heyecanlanmadığını

Aksine korkularının çoğaldığını öğrenirsin

Eskisi kadar konuşamadığını

Yorar insanı yalnızlık...

Bir şeylerin farkına varırsın

Çocukluğunun kehribar rengi akşamlarını

Emsalsiz kara akşamlarını

Yorar insanı yalnızlık...

Sonra herşeyin bir sırrı olduğunu hissedersin yalnızca

Ve sıcacık yalnızlığında

Kendi sırrının peşine düşersin

Yalnızlık yorar insanı...

Kahraman Tazeoğlu

BİLİYORUM BU YARA HİÇ KAPANMAYACAK

Telefonlarıma cevap vermeyeceksin…Cevap versen bile, öyle yorgun öyle

isteksiz çıkacak ki sesin, bir küfür gibi…

Sevmeyeceksin beni…Biliyorum bu şehri bana dar edeceksin…

Çünkü anladın; sevgimden tanıdın beni.O yanık, o hasta bakışımdan…Uçuruma

atlar gibi sevdalanışımdan…

Sevmek deyince, hemen ardından, ölüm, dememden anladın…

Anladın ve kardeşini bir kabustan uyandırır gibi çırılçıplak gerçeğe

uyandırdın beni; uyandırdın ve kaçtın…

Çünkü sen de benim gibiydin; sen de benim gibi seni sevmeyeni sevdin hep.Sana

acı çektireni…Seni aramayanı, telefonlarına çıkmayanı, çıkınca seninle bir küfür

gibi konuşanı sevdin…Sen de benim gibi seni incitip üzeni sevdin hep.

Bakışından hissettim bunu, kokundan, dokunuşundan…

Beni sevmeyecektin biliyorum ama…Ama, öyle susamıştımki kendim gibi birini

sevmeye…Öylesine muhtaçtımki gercekten incitilmeye, gercekten acı

çekmeye, kendim gibi birini özlemeye öylesine muhtaçtım ki, seni tanır tanımaz

çözüldüm…

Sana da olmuştur…Öylesine susamışsındır ki sevilmeye, kendin gibi birini

bulunca tutamaz kendini, herşeyi, belkide söylenmiycek her şeyi o an, garip bir

telaşla söylersin…

Hatta söylerken anlarsın, söylememen gereken şeyleri söylediğini

hissedersin, battığını, giderek çıkmaza girdiğini…Ama yine de engelleyemezsin

kendini tutamazsın.

Aleyhinde olabilecek herşeyi söylersin…Üstelik bunu anladıkca daha da

batırmak istersin kendini…Biraz daha zor duruma düşürmek…

Daha da kaybetmek, daha da dibe batmak istersin…Sanki bile isteye kendi

mutlulugunu kendi elinle bozmak istersin…Kendinden gizli bir öç alır gibi.

Sanki hiç mutlu olmak istemiyormuş gibi…Sanki hiç sevilmek istemiyormuş

gibi…

Bir tür gurur muydu bu?

Birgün nasılsa ve hiç olmadık bir anda alınıp kopartılmadan, kendi

ellerimizle onu yok etmek, bizim gibilerin mutluluğuna tahammül edemeyen bu

hayatta, bu hayatın zorba kurallarına bir tür başkaldırmak mıydı?

Bir şizofren çocuk tanımıştım bir gün.Tam karşımda

oturuyordu.gencecik, yakışıklı bir çocuktu.Şizofren olduğunu

biliyordu.Biliyordu iyileşemiyeceğini…İki de bir, önce kolunu uzatıp, sonra

avucunu açıyor; Mutluluk avuçlarımdaydı, yakalamıştım ama kaçtı

diyor, kaçtı, derken avuçlarını boşluğa kapatıyordu…

Hiç unutmuyorum, bu hareketi defalarca yapmıştı…

Yine hiç unutmuyorum; burjuvalara özenen bir ailede büyüdüm ben.Görgü kitabı

masanın üstünde dururdu hep.

Annem o kitabı defalarca ezberletirdi bize.Yemeğe nasıl oturulacak..çorba

nasıl içilir? Kaşık nerede, çatal nerede durmalı…Balık nasıl yenir? Peçete nasıl

katlanır…Sinemada nasıl oturulur…

Ben de eskiden senin gibi saftım.İnanırdım bu dünyada bile şölenler

olacağına…Bu dünyada anne, baba, kardeşler, bir sofrada lekesiz bir mutluluk

yaşayabilirler diye inanırdım…O kasvetli görgü kuralları kitabına rağmen

inanırdım…

Önce dilediğim gibi başlardı herşey.Herkes bir arada, sonsuz mutlu gibi…Sonra

birden hiç beklenmedik bişey olur, biri ağlayarak odaya kaçardı…İçerden, arka

odadan, ağlamaklı, sonsuz küskün sesler gelirdi; bıktım artık, bıktım, usandım

hepinizden, gideceğim buralardan, yetti artık! …

Ben de senin gibi saftım o zamanlar…Gidilecek neresi var dı ki derdim…İşte

hep birlikteyiz…Alemi var mı bu mutluluğu bozmanın? …

Sonraları çok sonraları anladım.Meğer biz, bizim aile, herkes, tesadüfen bir

araya gelmişiz tesadüften de öte…Biz…bizim aile, herkes, aslında hiç

istemeden, nedeni bilinmeyen bir zorunluluk sonucu bir araya gelmişiz…

Aslında biz bir araya gelmemek için yaratılmışız.

Hayatın en büyük yanlışıymış bizim bir arada olmamız! …

Evet cok geç anladım…

Bıraktım lekesiz mutlulukları; ben kavgasız, üzüntüsüz bir pazar sofrası

özlerken, aslında herkes…annem, babam, kardeşim o evden uzaklara, hiç dönmemek

üzere çok uzaklara gitmek istiyormuş…

Dünyanın en mutsuz otogarı…Dünyanın en imkansız istasyonuydu bizim

evimiz…Yıllarca uzaklara, cok uzaklara gitmek isteyip, bir türlü gidemeyenlerin

sonsuz bekleme durağıydı bizim evimiz…

İşte bu yüzden sevmek benim için bir tutsaklıktı, tuzaktı böylesi sevip

bağlanmak.Uzaklara cok uzaklara gitmek isteyenleri engellemekti.

Sevgi yüzünden bizim ailedeki hiç kimse istediği yere

gidemiyordu…Birbirimize duyduğumuz sevgi, aynı zamanda bizi birbirimize düşman

ediyordu…

Hem biz, bizim aile…Güneşli bir günde ansızın başlayan sağanak yağmurlar

gibiydik…

Bu yüzden hep hırçın, hüzünlü, kırgındık…

Bu yüzdendi, her şeyi, çok iyi gidiyor sanırken, içimizde yükselmesine bir türlü

engel olamadığımız o felaket duygusu…

Anlamıştım senin ailen de böyleydi…

Üstelik öyle severlerdi ki sizi, birgün hiç olmadık bir anda, aslında

istenmeyen çocuklar olduğunuzu söylerlerdi size! …

Sana ya da kardeşine…Tesadüfen dünyaya geldiğinizi…Beklenmedik bir misafir

olduğunuzu! …Aksi gibi, istikbaliniz için hiçbir şeyi esirgemediklerini

söyledikten sonra söylerlerdi böyle sıradan şeyleri! …

Sizin için…Senin için hiçbir fedakarlıktan kaçınmadıklarını söyledikten

sonra…

Senin de ailen benimki gibiydi…Güneşli bir günde ansızın başlayan sağanak

yağmurlar gibiydi…Bu yüzden sen de benim gibi böyle hırçın, hüzünlü, kırgınsın

her şeye…

Yıllar önce tanıdığım o şizofren çocuk gibi; tam mutluluğu yakalamışken

kaybetmiş gibisin hep…

Ben beni istediğim gibi sevmemiş olan annemin hayaletini arıyorum imkansız

kadınlarda…

Sen, seni istediğin gibi sevmemiş olan babanın hayaletini arıyorsun imkansız

erkeklerde…

Biliyorum ne ben o kadını bulacağım ne de sen o erkeği bulacaksın…

Ve ne acı ki, hep bizi sevmemiş olanları seveceğiz ikimizde…Ne acıki, hep bizi

incitip üzenlere bağlanacağız…Telefonlarımıza çıkmayanlara… Çıksa bile küfür

gibi konuşanlara sevdalanacağız…

Bizden bir çift güzel laf esirgeyenleri özleyecegiz…

Ölesiye, amansız seveceğiz onları…

Biliyorum, bu yüzden odan böyle…Güncelerin ortalık yerde…Kitapların

orada, burada…Anıların saçılmış ortalık yere…Her şeyin darmadağın…

Biliyorum bu yüzden düzenden, adı düzen olan her şeyden nefret ediyorsun…Sen

de benim gibi; toparlayıp da ne yapacağım, düzenli olunca ne olacak; sonunda bir

gün biri gelip her şeyi, biriktirdiğim, düzenlediğim, üzerine özenle titrediğim

her şeyi daha önce hep olduğu gibi hiç beklemediğim bir anda savurup, bozup

gitmeyecek mi, diye düşünüyorsun…

Biliyorum, sen benim için hiç bir zaman ulaşamayacağım annemin

hayaletisin…Ailemdeki insanlar gibisin çok duygusal çok güçlü, çok yaralı…

Onlar da senin gibi seninkiler gibiydi…Aklı başında, mazbut insan rolünü

oynamaktan ve ertelenmiş düşleri yüzünden yorgun düşmüş, yarı çılgınlardı…Hepsi

yanlış evde ve yanlış bir yerde yaşadıklarını söylerlerdi…Düşleri çok

garipti…En kısa yolculuk bile onları yorduğu halde; okyanusları aşmayı ve başka

kıtalara gitmeyi düşlerlerdi…

Yine aradım seni, yoksun…bulsam, benimle küfür gibi konuşacaksın…

Bir kere çözüldüm sana…Bir kere sana senin gibi olduğumu hissettirdim…

Oysa baştan beri biliyordum; sen.seni sevmeyenleri seversin.Tıpkı benim

gibi…

Ama öyle özledim ki benim gibi birini sevmeyi…Öyle özledimki kendim gibi

biri tarafından incitilmeyi, üzülmeyi…

Yine aradım seni yoksun…Beni de birileri arıyor…Beni de kendi gibi birini

sevmeyi özleyenler arıyor…Kendi gibi biri tarafından incitilmeyi, üzülmeyi

özleyen birileri arıyor.

Hiç cevap vermiyorum…BEN SENİ İSTİYORUM, SENİ ARIYORUM…

Kayıtsızlığınla beni yok ediyorsun, geride sen kalıyorsun.Ama seni de biri

yok ediyor…

Aslında bu oyunda herkes birbirini yok ediyor…

Ben birilerini, o birileri başkalarını.Sen beni…Seni bir başkası…

Hem çok iyi biliyorum; beni sevsen bile hiç kapanmayacak bu yaram…Seni biri

sevse de hiç kapanmayacak bu yaran…

Hiç kapanmayacak! …Avuçların hep boşluğa kapanacak.Tıpkı o şizofren genç

gibi…

Cezmi Ersöz..

karşılıksız...

Ne çok söyleyecek şeyimiz var aslında değil mi? Sanki yıllardır susturulmuşuz.. Sanki deliler gibi anlatmışız ama dinleyenimiz olmamış.. Ne çok şey birikmiş içimizde; ne çok şey bekler olmuş yüreğimizde, biri çıkıp onlara kıymet versin diye dua eden. Ama ne ilginçtir; ne kadar anlatırsak anlatalım karşılıklı, gene de yetmiyor. Sevda gibi, öyle uzun beklemiş ki kelimeler.. Farkında mısın, hiç bir konuyu konuşurken bitiremiyoruz. Hep bir başka konuya geçiveriyoruz. Birimiz diğerinin sözünü kesiyor sürekli. Ama kabalıktan değil. Beklemekten usanmışlıktan. Bir daha dinleyen bulamayız korkusundan. 

Ne çok şeyim vardı anlatacak 

Sonunda kelimeler bir oldu 

Hep beraber 

Seni aramaya çıktılar. 

Belki de bu yüzden anlatmaktan vazgeçiyoruz.. Dinleyen olmadığından. Kızıyoruz; bilmiyorlar ne kadar da hevesliyiz dinlemeye. Ne anlatan var, ne dinleyen oysa ki. Ne kadar bencil bu insanlar. 

Sevdanı anlatırsın, küçümserler.. Hüznünü anlatırsın, güler geçerler.. Sevincini paylaşmak istersin, yürür geçerler.. Yalnızlığını kırmak istersin, kullanırlar.. Her kelimenin, her dokunuşun, her öpücüğün, her damla gözyaşının bir bedeli olmalıdır onlar için.. Hiç bir şey karşılıksız olamaz sanki.. Oysa, karşılıksız dinleyen kıymetlidir gerçek yüreklerde. Karşılıksız anlatan özeldir. 

Daha anlatacaklarım var desem, beni karşılıksız dinler misin?

sesinde...

Sesinde ne var biliyor musun 

Bir bahçenin ortası var 

Mavi ipek kış çiçeği 

Sigara içmek için 

Üst kata çıkıyorsun 

Sesinde ne var biliyor musun 

Uykusuz Türkçe var 

İşinden memnun değilsin 

Bu kenti sevmiyorsun 

Bir adam gazetesini katlar 

Sesinde ne var biliyor musun 

Eski öpüşler var 

Banyonun buzlu camı 

Birkaç gün görünmedin 

Okul şarkıları var 

Sesinde ne var biliyor musun 

Ev dağınıklığı var 

İkide bir elini başına götürüp 

Rüzgarda dağılan yalnızlığını 

Düzeltiyorsun. 

Sesinde ne var biliyor musun 

Söyleyemediğin sözcükler var 

Küçücük şeyler belki 

Ama günün bu saatinde 

Anıt gibi dururlar 

Sesinde ne var biliyor musun 

Söylenmemiş sözcükler var 

c.süreya

balık ile kelebek

"balıkla kelebek  sevmişler birbirini.. peki ama nerede kursunlar yuvalarını?

gel-git

Ve dörtte üçü su olduğundan mı vücudumuz okyanuslar gibi Ay’ın cazibesinin etkisindedir?

 Bu yüzden mi içimiz gel git halindedir?

duymuyorum..görmezden geliyorum..ama görüyorum...

Günlerin gecelere bağlanışında bir,

Gecelerin günlere uzanışında iki,

Birikmemi tamamlanmaktan koruyorum şöyle ki:

önce bir şeyler yitiriyorum, somut şeyler,

Çakmak, tarak, kalem, çanta, saat, para gibi

Önemsiz şeyler.

Alışkanlığım tükenmiyor

Biriktirmeyi sürdürüyorum gene,

Usanmıyorum.

Biçimler, renkler, şişeler eskiler.

Unuttuklarımı saymıyorum çünkü unutmuyorum.

Azala azala yitmekten

Bir de bütünlenmekten ötede

Hüzünlü bir gecikme içine dalıyorum

Yalnız başıma

Özel yoluma sapıyorum..

Seziyorum,

Birileri özenle bana bakıyor.

Uykum kaçıyor, ne iyi diyorum,

Soyut şeyler karışıyor yaşantıma.

Elimi kesiyorum, kan akıyor,

Gizliden gizliye seviniyorum.

Öyle yalanlar saklanıyor ki gözlerime

Canım acıyor,

Deliriyorum;

Seviyorum neden sonra anlıyorlar

Acı acı seviniyorum.

Gözüme ilişiyor, kulağıma ilişiyor,

Görmemezliğe geliyorum,

Duymamazlığa geliyorum,

Düşünmüyorum, öteye itiyorum.

Damlamıyorum.